اشعار آزاده/بیکرانه

چو ابری تیزرو در بیکرانه                                                گذشت آن لحظه های عاشقانه

به دل ها عشق و پاکی موج می زد                                 چو عشق بی ریای کودکانه

جوانانی که روی چهره هاشان                                        محاسن در اسارت زد جوانه

در آن ناپختگی های جوانی                                            در آن بیداد ضرب و تازیانه

چه تصمیماتی سختی می گرفتیم                                 تماماً با حساب و عاقلانه

گهی دشمن کرم میکرد می داد                                      به غیر از جیره های ماهیانه

دسر،خیر سرش اما چه مقدار                                       به هر هجده نفر یک هندوانه

یکی با دسته قاشق می تراشید                                    تمام پوستش را ماهرانه

چو نازک می شد آن را می جوشیدش                          که می چسبید نصفش رو چانه

اگر انگور می دادند می شد                                          همان اول جدا و دانه دانه

برای هر نفر ده حبه انگور                                             که باشد سهم هر کس عادلانه

اگر هم سیب می دادند روزی                                        به آن می خورد یک قاچ سه گانه

که می خوردیم معمولاً سه تایی                                   من و محمود و عباس یگانه

به شب ها شاد و خندان می نشستیم                           شبیه گعده های قهوه خانه

چو دشمن می شنید آن خنده ها را                               درونش می کشید آتش زبانه

از آن رو بود کان دیوانه می گشت                                دم و ساعت به دنبال بهانه

از آن دوران فقط بین اسیران                                       توانی یافت با ندرت نشانه

و گرنه خاطرات  ای زید افسوس                                 شده بر نسل نو همچون فسانه

شاعر:آزاده حسن نوری(زید)

برگرفته از کتاب:کشکول دربند



پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *