پرورش گل ناز در اسارت برای گریم تئاتر دهه فجر

پرورش گل ناز در اسارت برای گریم تئاتر دهه فجر

لطفا در ابتدا خود را معرفی کنید، در چه تاریخی به اسارت دشمن درآمدید و تا چه مدت در اسارت باقی ماندید؟ در دوران اسارت در کدام اردوگاه عراق بودید؟

عباس علی وردی هستم تاریخ ۶۲/۱۲/۱۷ اسیر و تاریخ  ۶۹/۵/۲۹  آزاد شدم در واقع حدود ۷ سال در موصل ۲ استان نینوای عراق در اسارت بودم.

 سراسر خاطرات دوران اسارت آزادگان علاقه به انقلاب اسلامی و ابتکار را نشان می دهد با توجه به همین علاقه و ابتکارات آیا جشن ایام دهه فجر در اردوگاه ها برگزار می شد؟ و این که حضرتعالی خاطره شاخصی در خصوص این ایام دارید؟

زندگی دوران اسارت با حفظ شعائر انقلابی و دینی سپری شد که یکی از این شعائر برگزاری جشن‌های ایام دهه فجر در اسارت بود؛ یکی از شیرین‌ترین خاطرات دهه فجر برای اسرای موصل اجرای تئاتر «کوچه دلها» بر مبنای خاطره‌ شهادت جوانی از یک محله در تهران بود.

بخش قابل توجه و جذاب این خاطره برگزاری تئاتر با امکانات بسیار اندک در جهت گریم افراد، تهیه لباس و صحنه‌آرایی بود که در طول سال آماده می‌شد و حتی فضای اجرا چنان کوچک بود که مجریان تئاتر مجبور بودند حداقل ۱۰ بار برای ۱۴۰۰ نفر این برنامه را اجرا کنند. جالب‌تر اینکه با هر بار اجرای تئاتر مذکور نه تنها جذابیت خود را از دست نداده بلکه به نوعی برای اسرا تازگی داشت.

یکی دیگر از علل جذابیت این تئاتر عشق و علاقه‌ مجریان برگزارکننده نسبت به برطرف کردن نیاز مخاطبان خود بود.

در گریم افراد از مدادرنگی‌هایی که به صورت پنهانی از صلیب سرخ‌ها به دستمان می‌رسید، پودر گل نازی که در طول سال پرورش می‌دادیم، و یا دوده لوله بخاری استفاده می‌شد. به عنوان مثال در طول سال ما گل ناز را پرورش می‌دادیم سپس خشک و پودر کرده و از همین پودر مخلوط گریم درست می‌کردیم؛ طوری افراد را گریم می‌کردیم که دوستان تعجب می‌کردند. مداد رنگی‌ها نیز به صورت پنهانی از صلیب‌سرخی‌ها به دستمان می‌رسید.

همه این فعالیت‌ها به صورت مخفی انجام می‌شد اما گاهی هم اتفاق می‌افتاد که اقدامات لو رفته و عوامل اصلی و همراهان او گیر افتاده و در سلول‌های انفرادی زندانی می‌شدند طوری که ما از طریق هواکش به برخی از آنها غذا می‌رساندیم.

رفتار زندان بانان بعثی در ایام دهه فجر تغییر مشهودی داشت؟ چرا و چگونه؟

عشق و علاقه به امام راحل خط قرمز اسرا بود؛ طوری که هیچ چیزی جز عرض ارادت و تجدید بیعت با امام راحل قادر به تخلیه بغض نهفته در گلوی اسرا نبود به همین علت زندان بانان نیز هنگام رحلت امام و یا ایام دهه فجر نسبت به سایر مواقع با احتیاط و با دلهره و حساسیت بیشتری نسبت به کنترل وضعیت اردوگاه برخورد می‌کردند.

تفاوت جشن‌های دهه فجر امروز با دوران اسارت؟

جشن‌های دهه فجر امروز ما را به عظمت روزهای گذشته انقلاب سوق می‌دهد اما جشن‌های دهه فجر در دوران اسارت در کنار آن همه محدودیت ها، علاقه و وابستگی به امام راحل و نظام جمهوری اسلامی را در اسرا تثبیت می‌کرد.

 لطفا در یک جمله ایام دهه فجر در اسارت را تعریف کنید؟

دهه فجر در اسارت تجدید بیعت با انقلاب و امام راحل بود

کجا مشغول کار هستید؟

الان در خبرگزاری فارس مشغول هستم

در پایان اگر صحبتی دارید بفرمایید.

شایسته است جمهوری اسلامی برای آزادگان که روزی همه هستی خود را در طبق اخلاص گذاشته و در اسارت دشمن نیز بر حفظ ارزش‌ها و روحیه انقلابی خود ایستادگی کردند توجه بیشتری داشته باشد تا این نشود که یکی از آزادگان ضمن گلایه خطاب به آقای لاریجانی رییس مجلس بگوید در دوران اسارت عراقی‌ها خیلی بیشتر از جمهوری اسلامی نسبت به اسرا ارزش قائل بودند؛ طوری که همه تعجب کردند که این چه حرفی است، ایشان پاسخ داده بودند که در روز بعضا سه بار رسمی آمارگیری داشتیم که مبادا یکی ازاسراء کم شده باشند اما جمهوری اسلامی دریغ از اینکه سالی یک بار از اسرا خبری بگیرد. هیهات!! تا زنده ایم رزمنده ایم، ما اهل کوفه نیستیم علی تنها بماند.

 

پیام آزادگان



دیدگاهها بسته شده است.