حال و هوای دعای ندبه در اسارت

حال و هوای دعای ندبه در اسارت

توجه به ادعیه و راز و نیاز با خالق جهان هستی ، یکی از اموری بود که در طول اسارت و در همه ی شرایط آن و علیرغم شکنجه و تنبیه و زندان های جمعی و انفرادی ، در بین اسرا ، تعطیل پذیر نبود و با گذشت ایام و طولانی شدن روزها و ماه ها و سال های اسارت ، نه تنها مناجات و دعا ، کم نمی شد بلکه بیشتر شده و افراد متضرعانه تر برای فرج امام عصر (عج) و رهایی مسلمانان از ظلم کفار و پیروزی رزمندگان اسلام بر صدام کافر دعا می کردند . یکی از ادعیه ای که صبح های روز جمعه در آسایشگاه های مشخص شده توسط گروه مربوطه ، اجرا می شد ، دعای ندبه بود و در بسیاری از جمعه ها ، با تعیین نگهبان و مراقبت از تردد سربازان عراقی و تحمل مزاحمت های مکرر آنان ، مراسم دعا به دفعات قطع و وصل می شد و بچه ها هم ناچارا پراکنده می شدند و بعد دوباره دور هم جمع شده و دعا را شروع و یا ادامه می دادند . این مزاحمت ها و اذیت عراقی ها باعث نمی شد که بچه ها دعا را نخوانده و برای ظهور حضرت مهدی (عج) و سلامتی امام (ره) دعا نکنند . گر چه بعضی وقت ها نیزمزاحمت مکرر سربازان عراقی ، موجب به زندان افتادن افرادی و منتقل شدن تعدادی از اسرا به سلول می انجامید و آنان باید شکنجه های عراقی ها را تحمل می کردند ، ولی اینها هیچگاه مانعی بر سر آرمان های اسرا نمی شد .

 

خاطرات اسارت برادر آزاده حاج صادق مهماندوست



دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *