سردار آزاده شهید خلیل فاتح/شرح آخرین دیدار و ندای الله اکبر

سردار آزاده شهید خلیل فاتح/شرح آخرین دیدار و ندای الله اکبر

زندگی نامه شهید خلیل فاتح فرمانده گردان شهید مدنی لشکر مکانیزه

۳۱عاشورا(سپاه پاسداران انقلاب اسلامی)

  ولادت : ۱۳۴۲ / تبریز مسئولیت : فرمانده گردان شهید مناف زاده در لشکر ۳۱ عاشورا شهادت : ۱۳۶۲ / زندان موصل عراق رجعت پیکر مطهر : مرداد ۱۳۸۱

فرازی از وصیت نامه

خدای بزرگ عالمیان را سپاسگزارم که مرا در راهی قرار داد که عاقبت جهت رسیدن به خدمتش به فیض شهادت نائل آمدم.

  سال ۱۳۴۲ هجری شمسی متولد شد . دوره ابتدایی را در مدرسه شربت زاده به پایان رساند و پس از آن در مدرسه رازی تبریز ادامه تحصیل داد . اما به علت علاقه زیاد به هنر عکاسی ترک تحصیل کرد و به عکاسی پرداخت .   پس از مدتی در کلاسهای شبانه شرکت جست و دوره آموزشی راهنمایی را به آخر رسانید اما موفق به دریافت مدرک نشد.   از نوجوانی به انجام فرائض دینی بالاخص نماز اهمیت می داد و نسبت به فلسفه شهادت ائمه کنجکاوی می کرد و به مطالعه کتابهای تاریخی و دینی علاقه مند بود . در بحبوحه انقلاب ، زمانی که در شهرهای کوچک و بزرگ فعالیتهای تبلیغاتی علیه رژیم پهلوی اوج گرفت ، خلیل با توجه به اینکه مهارت عکاسی داشت ، پوستر امام را نقاشی می کرد و به تکثیر آن می پرداخت .

پس از پیروزی انقلاب در مسجد شهید مدنی تبریز از محضر آیت الله مدنی استفاده کرد . با تشکیل سپاه پاسداران در سال ۱۳۵۸ به عضویت رسمی سپاه تبریز درآمد و در عکاسخانه سپاه به فعالیت تبلیغاتی مشغول شد . همواره به فکر مسلمانان فلسطینی و لبنانی و افغان بود و آرزوی آزادی آنان را داشت . در راستای همین فکر بود که قبل از شروع جنگ به همراه آقای حسین نصیری از مرز زابل به افغانستان رفت و سه ماه در آنجا به دفاع از مسلمانان افغانی پرداخت . مدت کوتاهی نیز به دست روسها افتاد که در حملات بعدی مجاهدین آزاد شد . با هجوم عراق به خاک ایران در شهریور ۱۳۵۹ ، به وطن بازگشت . در میان اولین گروه هایی بود که به مناطق عملیاتی اعزام شدند . ابتدا به سوسنگرد اعزام شده که در آنجا رزمندگان اعزامی از تبریز به فرماندهی علی تجلایی در مقابل هجوم دشمن مقاومت می کردند و شهر کاملاً در محاصره دشمن بود و از شروع جنگ حدود یک ماه می گذشت . در بیست کیلومتری سوسنگرد نامه ای به امضای دکتر چمران به دست خلیل رسید که در آن آمده بود :   نیروهای ارتشی و بسیجی و سپاهی و مردمی همزمان عملیات انجام دهند تا اینکه محاصره شهر ( سوسنگرد ) شکسته شود .

خلیل پس از آگاهی از محتوای نامه به منطقه عملیاتی سوسنگرد رفت و زمانی که به آنجا رسید دکتر چمران تیر خورده بود . در کتاب یادنامه شهید دکتر چمران درباره حادثه چنین آمده است : چمران از دو ناحیه پای چپ زخمی شده بود … او با پای زخمی به یک کامیون سرباز عراقی حمله برد که سربازان صدام از یورش این شیر میدان گریخته و او به کمک جوان چابک دیگری که خود را به مهلکه رسانده بود به داخل کامیون عراقی نشست و با لبانی متبسم ، دیگران را نوید پیروزی می داد و دکتر چمران با همان کامیون خود را به اهواز رسانید .

  ایثارگری و دیگری را مقدم بر خود داشتن ، از بارزترین خصوصیات اخلاقی خلیل بود . نقل است که در یکی از درگیری ها در سوسنگرد که خلیل موفق شد چهار اسیر عراقی را با خود به پشت جبهه بیاورد در مسیر راه پوتین خود را به یکی از اسرا داد و خود با پای برهنه مسیر چند کیلومتری را پیمود . او علاوه بر شرکت در درگیری ها ، لحظه ها و حوادث جبهه را با عکاسی ثبت می کرد .   او خود در این باره گفته است : دشمن عملیات انجام داد و نارنجکی به داخل سنگر ما انداخت که ضامن نارنجک درآمده بود ولی اهرمش عمل نکرد . عکس نارنجک را انداختم و به یادگاری نگه داشتم .   خلیل به هنگام اعزام به جبهه شانزده سال بیش نداشت و حدود یک سال بود که در جبهه حضور داشت که به فکر افتاد با کمک چند مبارز عراقی مخفیانه وارد خاک عراق شود و به کسب اطلاعات محرمانه و موثق از دشمن بپردازد .

در عملیات مطلع الفجر در منطقه گیلانغرب در دشتهای سرپل ذهاب در درگیری با نیروهای عراقی برای نجات بیست نفر زخمی ، تن به اسارت داد و خود را یعقوب معرفی کرد . تاریخ این اسارت ۲۴ آذر ۱۳۶۰ در عملیات مطلع الفجر ثبت شده است . خلیل در حین اسارت ، سرباز عراقی را لگد زد و به تمامی همرزمانش سفارش کرد که اگر از آنها نام فرمانده و یا خود فرمانده گردان را خواستند ، بگویند : « فرمانده همان خلیل بود که شهید شد . »   ابتدا او را به اردوگاه موصل بردند و سپس به اردوگاه موصل ۲ انتقال دادند . در این اردوگاه طبق خاطرات حجت الاسلام سید علی اکبر ابوترابی با کمک چند اسیر ایرانی دیگر علی رغم ارتفاع زیاد دیوار به انبار غذایی راه یافت و انبار را به آتش کشید . در زمان اطفاء حریق ، اسیران ایرانی به کمک هموطنان رفته و موفق شدند تعدادی سلاح و مهمات به دست آورند . او در جواب دیگران که چرا این مهمات را آورده ای گفت : « برای روز مبادا ! این کار را کرده ایم . » سلاح ها را زیر پله ها و خاک مخفی کردند . در هنگام درگیری یکی از اسرا موفق به فرار شد .

چند روزی از این ماجرا نگذشته بود که یکی از اسرای ایرانی اهل آبادان که به حرفه بنایی آشنایی داشت و به خوبی می توانست به زبان عربی حرف بزند ، هنگام مسدود کردن روزنه های اردوگاه متوجه یک عدد نارنجک شد و علی رغم اصرار تمامی بچه ها موضوع را به مسئولان اردوگاه گزارش داد . پس از چند دقیقه پنج نفر از اسرا از جمله خلیل را به بازجویی بردند . اما شکنجه ها و آزار آنها نتوانست خلیل را به سخن گفتن وادار کند .   در آخرین بازجویی چنین وانمود کرد که اگر او را به میان اسرا ببرند شاید با دیدن چهره ها بتواند همدستان خود را شناسایی کند . مأموران اردوگاه به تمامی اسیران آماده باش دادند و خلیل را از مقابل همه آنها عبور دادند ، ولی خلیل هیچ کدام از آنها را نشان نداد و با صدای بلند تکبیر گفت . وی به خاطر این که اسرای دیگر مورد آزار و اذیت قرار نگیرند ، مسئولیت تمام کار را بر عهده گرفت . خلیل با آخرین دیداری که بدان صورت از دوستان و همرزمان خود به عمل آورد اردوگاه را ترک کرد . تا مدتی خبری از او در دست نبود تا اینکه پس از یک ماه و نیم بی اطلاعی ، سازمان صلیب سرخ جهانی ، به خانواده فاتح اطلاع دادند خلیل در خاک عراق در تاریخ ۲۱ اردیبهشت ۱۳۶۲ به شهادت رسیده و در اردوگاه موصل ۲ در عراق به خاک سپرده شده است .

با حضور نائب رییس مجلس شورای اسلامی و شهردار تبریز از یادمان آزداه شهید خلیل فاتح در میدان توکلی تبریز رونمایی شد.

 

 

پیام آزادگان



دیدگاهها بسته شده است.